Mensen kijken op het strand van Noordwijk

Nicole van der Jagt - 15 augustus 2026

Ik ging naar Noordwijk voor de zee. Uiteindelijk keek ik vooral naar de mensen.

Dat klinkt misschien gek. Maar er is iets met een Noordzeestrand op een gewone dag. Het is breed, het is grijsblauw, en er gebeurt eigenlijk niets. Precies daarom zie je alles.

Aankomen rond het middaguur We kwamen rond twaalven aan bij Huis ter Duin. Het hotel staat boven op de duinenrij, aan de Koningin Wilhelmina Boulevard, en dat is het hele verhaal in één zin. Je stapt uit de auto en kijkt meteen over het strand heen.

Eerlijk gezegd had ik mijn twijfels bij zo'n groot klassiek hotel. Ik dacht dat het stijf zou zijn. Dat viel mee. In de hal lopen dagjesmensen die koffie komen drinken door gasten heen die net van het strand komen.

Vanaf onze kamer keek ik naar beneden op het gras naast de boulevard. Daar staat een schaakspel met stukken tot je middel. Een vader en een zoon van een jaar of zeven speelden een partij. De step van de jongen lag op het pad, precies waar hij hem had laten vallen.

Tip: het hotel heeft eigen parkeergelegenheid. Dat scheelt, want de plekken op de boulevard zijn betaald en in het hoogseizoen snel bezet.

• 

• 

• 

Het middagstrand Beneden was het al druk. Windschermen, parasols, koelboxen. Bij de bedjes van de strandclub had elk plekje een nummer op het scherm.

Naast ons lag een vrouw in een strandstoel te studeren. Anatomie en fysiologie, met oordopjes in en een marker in haar hand. Op het bedje ernaast lag iemand met een koptelefoon te slapen. Dezelfde meter strand, twee compleet verschillende middagen.

Verderop zat een jongetje in een groen voetbalshirt en een pet in zijn eentje in het zand te graven. Zijn ouders lagen twintig meter achter hem, halfslapend. Hij had niets nodig.

Wat me opviel was de logica van de indeling. Gezinnen zitten dicht bij de opgang. Stellen lopen door. Groepen jongeren lopen het verst. Niemand spreekt dat af en toch klopt het elke keer. Tip: bij de meeste clubs huur je een bedje met scherm per dag. In het weekend is dat rond het middaguur al vergeven.

• 

• 

De strandtenten Noordwijk heeft een lange rij paviljoens en ze verschillen behoorlijk. Sommige zijn ingericht op een lange middag met witte wijn. Andere verkopen vooral patat en zijn daar eerlijk over.

Bij een van de tenten staat een houten schommel in het zand, van dikke palen met kettingen. Twee meisjes van een jaar of dertien hadden hem in gebruik. Achter hen zat het hele terras vol met volwassenen aan de koffie. De schommel is duidelijk voor kinderen bedoeld en wordt duidelijk door iedereen gebruikt.

Wij namen een late lunch met uitzicht. Vanaf zo'n terras kijk je anders. Je ziet mensen aankomen, twijfelen over een plek, verhuizen, opnieuw twijfelen. Het is ongedwongen theater en het duurt de hele dag.

Tip: de meeste paviljoens zijn open van het voorjaar tot in het najaar. Een aantal draait tegenwoordig het hele jaar door. Reserveren is in de zomer geen overbodige luxe, zeker in het weekend.

• 

Aan de vloedlijn De Noordzee is koud. Dat weet iedereen en toch staat er altijd iemand tot zijn knieën in.

Het is vooral schuifelen. Een groepje blijft staan waar het water net niet te hoog komt. Iemand bukt zich om iets op te rapen. Kinderen rennen vooruit en dan weer terug.

Verderop zat een vrouw alleen in het zand, met haar tas naast zich en haar schoenen uit. Ze keek een half uur naar de zee zonder iets te doen. Dat is misschien wel de meest voorkomende activiteit op dit strand.

Tip: let op de vlaggen bij de reddingsbrigade. Bij harde aflandige wind is zwemmen af te raden, hoe kalm het water er ook uitziet.

Het gouden uur Tegen zevenen liep het strand leeg. Niet in één keer, maar in golven. Eerst de gezinnen, met zand in alles. Dan de dagjesmensen.

Wat overblijft is mooier. Twee mannen zaten op een schommelbank voor een paviljoen te praten, met een blikje bier en de rug naar het terras. Bij de tafels aan de rand zat een stel naar het water te kijken, twee glazen tussen hen in, weinig woorden. Aan de tafel ernaast hield een vrouw haar gin tonic omhoog naar de zee en lachte om iets wat ik niet hoorde.

En helemaal aan het einde stond nog één silhouet in het lage licht. Een figuur bij de waterlijn, een meeuw op een paar meter afstand, en verder niets.

• 

• 

• 

De volgende ochtend

De ochtend hoort aan een heel ander clubje mensen.

Vanaf de kamer zag ik een rijtje badjassen over het lege strand naar de zee lopen. Zes mensen op weg naar het water, met lange schaduwen achter zich aan. Ik heb er langer naar gekeken dan nodig was.

Beneden was het rustig. Een oudere man stond in zijn eentje de zee te fotograferen, precies in het midden van een leeg strand. Verderop zaten twee vrouwen naast elkaar op hun rollators, allebei naar het water gekeerd, in gesprek zonder elkaar aan te kijken.

Niemand deed iets bijzonders. Dat vond ik mooier dan ik had verwacht.

Tip: honden mogen buiten het hoogseizoen los op het strand. In de zomermaanden gelden beperktere tijden. Check dit even bij de gemeente voordat je gaat.

• 

• 

• 

Naar huis We zijn in de namiddag vertrokken. Dat bleek het juiste moment. Het strand zat toen weer vol met mensen die net waren begonnen aan hun dag, en wij hadden de onze al gehad. Praktisch

Noordwijk is met de auto ruim een half uur vanaf Amsterdam en Den Haag. Met het openbaar vervoer is het lastiger: er is geen station, je komt met de bus vanaf Leiden Centraal.

Een nacht is genoeg, maar dan wel een hele. Aankomen rond het middaguur en de volgende dag pas laat vertrekken geeft je twee volledig verschillende stranden.

Ga buiten het hoogseizoen als je rust zoekt. September is wat mij betreft de beste maand. Het water is dan op zijn warmst en het strand is grotendeels leeg.

En neem iets warms mee. Ook in juli.